Kahramanlarımız sözde örgütlerinin bekası adına oldukça fedakarca davranıyor. Uzunca bir müddet kaldıkları hücre evleri de zaten dekoru oluşturuyor. Her grupta olduğu üzre grubun reisi,grubun sağduyusu ve haylazı mevcut. Özellikle karakterlerden Pembe rolündeki Şuayip Ünsal’ın performansı beni son derece etkiledi. İdeolojisine bağlı;ama yine de hayalleri ve ideolojisi arasında gel-gitler yaşayan, asla bir gerilla olmayı beceremeyen, naif yeraltı insanını harika oynadı Ünsal. Diğer kahraman Sarı yani Musa Zindan’ın farklı oyunlarını hatırlıyorum.

Fatih Paşalı kanımca ışığı olan bir oyuncu. Başrolü paylaşan 3 oyuncunun en küçüğü olmasına rağmen ustalarından hiç de geri kalmayacak hatta zaman zaman onların önüne çıkacak bir performans sergiledi. Grubun saf, içgüdülerinin esiri, zıpır gencini harika oynadı diye düşünüyorum. Şansı yaver giderse önümüzdeki yıllarda birçoğumuz adını sıklıkla duyacağız.

Son sözüm dekor ve diğer tiyatral malzeme ile ilgili olacak. Özellikle önemli düşünme sahnelerindeki zil sesi çok hoş bir hava katmış oyuna. Tek kusur bana kalırsa oyunun bir yerinde kullanılan Love Story müziği idi. Uygun olmadığı kanaatindeyim.

Tüm bunları kefelere koyduğumda sit-com tadında çok eğlendiğim bir oyun izledim. Verdiğim paranın hakkını aldım diyebiliyorum. İzmir’deyseniz ve yolunuz Konak’ta Melek Ökte Sahnesi’ne düşerse bu oyunu mutlaka izleyin. Unutmadan son oyun 17 Ekim Cumartesi akşamı oynanacak. O güne kadar izlediniz izlediniz:D

Murat GİL